Contents
जो कायम उभाच राहिला
—(एक कथा:लेखक:डॉ. नितीन पवार, शिरुर, पुणे)
31 जानेवारी 2026|विशेष स्रद्धान्जली|
❤️उभे राहण्याची सवय…
तो माणूस बसला की त्याला अपराधी वाटायचं.
जणू बसणं म्हणजे पळ काढणं.
जणू थांबणं म्हणजे हार मानणं.
🎩लहानपणीच त्याला शिकवलं गेलं होतं—
“घर चालवायचं असेल, तर उभं राहावं लागतं.”
❤️आई उभी.
वडील उभे.
तोही उभा.
🎩त्या घरात कोणी पडलेला नव्हता,
पण कोणी विसावलेलाही नव्हता.
❤️आई – न बोललेलं दुःख
आई फार बोलकी नव्हती.
ती शब्द वाचवत असे.
मुलगा रात्री उशिरा येई.
ती विचारायची नाही—
“कुठे होतास?”
ती फक्त म्हणायची,
“जेवण ठेवलंय.”
त्या एका वाक्यात
स्वीकार होता,
माया होती,
आणि शांत त्याग होता.
एकदा तो म्हणाला,
“आई, लोक माझ्याबद्दल काय काय बोलतात.”
आईने चुलीत भाकर पलटली.
आणि म्हणाली,
“लोक बोलत नसतील,
तर समजावं—तू अजून पोहोचलाच नाहीस.”
त्या दिवशी तो मजबूत झाला.
पण आई
थोडीशी एकटी झाली.
🎩वडील – काठ
वडील फार सल्ले देत नसत.
ते फक्त पाहत.
मुलगा पुढे जातोय,
हे त्यांना कळत होतं.
पण पुढे जाणाऱ्याला
हाक मारली,
तर तो मागे वळतो—
हे त्यांना माहीत होतं.
म्हणून ते गप्प राहिले.
आजारी पडले तेव्हा
ते म्हणाले,
“काम सोडू नकोस.”
मुलगा ऐकून गेला.
आणि परत आला,
तेव्हा काठ सुटलेला होता.
त्या दिवशी त्याला कळलं—
काही सल्ले
आशीर्वाद नसतात,
ते बलिदान असतात.
❤️कडकपणा – एक शिक्षण
तो कडक नव्हता.
तो हळूहळू तसा बनला.
प्रत्येक वेळी
जेव्हा कुणी भावनेचा गैरफायदा घेतला,
तेव्हा त्याने एक थर चढवला.
एक थर—गंभीरपणाचा.
एक थर—अंतराचा.
एक थर—मौनाचा.
शेवटी त्याचं कवच
इतकं जाड झालं,
की त्याला स्वतःचा आवाजही
आतून ऐकू येईना.
लोक म्हणाले,
“हा निर्दयी आहे.”
त्याला हसू आलं नाही.
कारण त्याला माहीत होतं—
निर्दयी होणं
हे त्याचं स्वप्न नव्हतं,
ती त्याची गरज होती.
🌹स्त्री – घरातली परकी
ती घरात होती.
पण घर तिचं नव्हतं.
ती वाट पाहायची.
सणाची.
रात्रीची.
त्याच्या पावलांच्या आवाजाची.
तो आला की
ती विचारायची नाही.
तो गेला की
ती रडायची नाही.
एकदा ती म्हणाली,
“तू कधी थांबणार?”
तो म्हणाला,
“आता नाही.”
ती हसली.
त्या हसण्यात
समजून घेणं होतं,
आणि एक कायमची हारही.
🎩निर्णयांची रात्र
रात्री निर्णय घेतले जात.
दिवसा त्याची किंमत मोजली जात.
कोणाचा फायदा.
कोणाचं नुकसान.
कोणाचा रोष.
तो झोपायचा नाही.
कारण झोप म्हणजे दुर्लक्ष.
तो स्वतःला म्हणायचा—
“जर मी विचार केला नाही,
तर कोण करणार?”
त्या प्रश्नानेच
त्याला थकवलं.
👉आरसा
आरसा खोटं बोलत नाही.
म्हणून तो टाळला जातो.
एका रात्री
तो स्वतःसमोर उभा राहिला.
डोळे आत गेलेले.
चेहरा कडक.
हसू विसरलेलं.
त्याने विचारलं—
“मी काय झालो?”
आरशाने उत्तर दिलं नाही.
कारण उत्तर
त्याच्याकडेच होतं.
❤️ट्रॅजेडी – न दिसणारी
ही ट्रॅजेडी
कुणी लिहीत नाही.
कारण यात रक्त नाही.
आरडाओरडा नाही.
ललकार नाही.
ही ट्रॅजेडी
रात्री एकटेपणी घडते.
जेव्हा सगळे झोपलेले असतात,
आणि एक माणूस
फक्त विचार करत बसलेला असतो.
🎩शेवट नाही
तो अजूनही उभा आहे.
लोकांसाठी.
व्यवस्थेसाठी.
जबाबदारीसाठी.
पण आता त्याला कळलं!
उभं राहणं
ही ताकद असते,
पण कधी कधी
तीच शिक्षा बनते.
🌹अंतिम वाक्य
काही माणसं
इतकी मजबूत बनतात
की त्यांना तुटलेलं
कोणी पाहू शकत नाही.
आणि म्हणूनच
त्यांची ट्रॅजेडी
इतकी शांत असते.
🎩लेखक:
👉डॉ.नितीन पवार, लेखक, शिरुर, सम्पादक, सत्यशोधक ब्लॉग/न्यूज,आपली प्रतिक्रिया कळवा-7776033958 what’s App Number🙏
About The Author
