Kavita : नितीन पवार ; एका सत्यशोधकाची शोकांतिका Kavita : नितीन पवार : एका सत्यशोधकाची शोकांतिकाKavita : नितीन पवार ; एका सत्यशोधकाची शोकांतिका–हो ! मीच नितीन पवार…-हो, तोच—-ज्याच्या हातात कधी कॅमेरा असतो,-कधी शब्दांची मशाल,-कधी वर्तमानपत्रासारखी धगधगती अक्षरे,-आणि कधी स्वतःच्याच आयुष्याची फाटलेली पाने…-मी इतरांच्या कथा लिहित राहिलो,– पण माझी कथा-कोणीच लिहिली नाही.-मी गावाच्या रस्त्यावरची धूळ पाहिली,-शेतकऱ्याच्या कपाळावरचा घाम पाहिला,-अन्यायाच्या सावलीत उभा असलेला माणूस पाहिला,-पोलीस ठाण्याच्या दारात-न्यायाची वाट पाहणारे डोळे पाहिले,-आणि मग लिहिले—-“सत्य समोर आले पाहिजे!”-पण एक दिवस-आरशासमोर उभा राहिलो,-आणि आरशानेच मला विचारले—-“तुझे सत्य कोण लिहिणार?”-मी हसलो…-कारण पत्रकाराच्या आयुष्यात-स्वतःसाठी वेळ नसतो.-तो इतरांच्या दुःखाला शब्द देतो,-पण स्वतःच्या दुःखाला-मौनाची शिक्षा देतो.-मी नाव दिले—-सत्यशोधक.-कारण मला वाटले,-सत्य हरवलेले नसते,-ते फक्त गर्दीत दबलेले असते.-मी त्या गर्दीत शिरलो,-धुळीने माखलो,-कधी टाळ्या मिळाल्या,-कधी शिव्या मिळाल्या,-कधी कौतुक झाले,-कधी दुर्लक्ष झाले.-पण मी चालत राहिलो.-कारण माझ्या हातात-एक अदृश्य शपथ होती—-“जे दिसते ते लिहायचे,-जे लपवले जाते ते शोधायचे,-आणि जे चुकीचे आहे-त्याला प्रश्न विचारायचा.”-मला माहीत नव्हते-की प्रश्न विचारणाऱ्याच्या वाट्याला-उत्तरे नेहमी येत नाहीत.-कधी कधी-त्याच्या वाट्याला येते-एकटेपणाची रात्र.-शिरूरच्या रस्त्यांवरून-मी किती चेहरे पाहिले…-कुणाचा मुलगा हरवला,-कुणाचे घर उद्ध्वस्त झाले,-कुणाची फसवणूक झाली,-कुणावर अन्याय झाला,-कुणाच्या डोळ्यांत स्वप्न होते,-पण हातात साधन नव्हते.-मी त्यांच्या कथा लिहिल्या.-माझ्या शब्दांनी-कदाचित एखाद्याला न्याय मिळाला असेल,-कदाचित एखाद्या आईचा आवाज-दूरपर्यंत पोहोचला असेल,-कदाचित एखाद्या तरुणाला-नवी दिशा मिळाली असेल.-पण त्या सगळ्या कथांच्या मध्ये-एक कथा हळूहळू हरवत होती—-नितीनची कथा.-लोक म्हणाले—-“तुम्ही खूप लिहिता.”-हो…-कारण शब्द माझे घर झाले होते.-मी कधी कागदावर झोपलो,-कधी मोबाईलच्या पडद्यावर सकाळ केली,-कधी बातमीच्या शोधात रात्र संपवली.-जग झोपलेले असताना-मी एखाद्या सत्याच्या मागे धावत होतो.-आणि पहाट झाली की-जगाने विचारले—-“आज काय नवीन?”-कोणी विचारले नाही—-“तू कसा आहेस?”-माझ्या टेबलावर-अनेक नावं होती.-प्रत्येक नावामागे-एक कथा होती.-पण माझ्या नावामागे?-एक माणूस होता.-रक्त-मांसाचा,-स्वप्नांचा,-अपेक्षांचा,-अपयशांचा,-आठवणींचा…-एक असा माणूस-जो इतरांना धीर देत राहिला,-पण स्वतःच्या मनाला-कधी कधी म्हणत राहिला—-“थांबू नकोस…”-आणि मन उत्तर देत राहिले—-“पण कुठे जायचे?”-मी समाजासाठी लिहिले,-इतिहासासाठी लिहिले,-भविष्यासाठी लिहिले.-मी मुलांना स्वप्न दाखवले,-तरुणांना प्रश्न विचारायला शिकवले,-अंधश्रद्धेला आव्हान दिले,-अन्यायावर बोट ठेवले.-पण एक दिवस-माझ्या स्वतःच्या आयुष्याने-मला प्रश्न विचारला—-“तू जगाला बदलणार होतास ना?”-मी शांत झालो.-कारण मला जाणवले—-जग बदलण्यापूर्वी-काही माणसांना-फक्त एक हात हवा असतो.-एक शब्द हवा असतो.-एक माणूस हवा असतो-जो म्हणेल—-“मी आहे.”-आणि अनेकदा-तो एक शब्द-माझ्याकडेही नव्हता.-माझ्या आयुष्याच्या वहीत-काही पाने कोरी आहेत.-त्यावर मी-कधीच काही लिहिले नाही.-एक पान—-ज्यावर माझ्या स्वतःच्या स्वप्नांची नोंद होती.-दुसरे—-ज्यावर माझ्या अपूर्ण नात्यांची.-तिसरे—-ज्यावर मला मिळू शकलेल्या-सुखाची शक्यता होती.-आणि शेवटचे पान?-त्यावर फक्त एक प्रश्न—-“सत्याचा शोध घेताना-स्वतःला कुठे हरवलेस?”-लोक मला कदाचित-संपादक म्हणतील.-कोणी पत्रकार म्हणेल.-कोणी लेखक.-कोणी विचारवंत.-कोणी वेडा माणूस-जो जग सुधारण्याच्या प्रयत्नात-स्वतःचे आयुष्य विसरला.-पण माझ्या अंतर्मनाला-एकच ओळख माहीत आहे—-मी एक सत्यशोधक होतो.-सत्य शोधत होतो…-बाहेरही,-आतही.-कधी समाजात,-कधी इतिहासात,-कधी पुस्तकांत,-कधी माणसांच्या डोळ्यांत.-आणि सर्वांत शेवटी-स्वतःमध्ये.-कदाचित माझ्या जाण्यानंतर-माझ्या संगणकावर-हजारो लेख सापडतील.-काही बातम्या,-काही कविता,-काही संपादकीय,-काही प्रश्न,-काही स्वप्ने.-कोणी म्हणेल—-“याने खूप काम केले.”-कोणी म्हणेल—-“याची भाषा वेगळी होती.”-कोणी म्हणेल—-“हा हट्टी होता.”-पण मला एकच इच्छा आहे—-माझ्या शब्दांना-फक्त वाचू नका.-त्यांच्या मागचा माणूस शोधा.-जर कधी-शिरूरच्या एखाद्या रस्त्यावरून-तुम्ही जात असाल,-आणि एखाद्या जुन्या भिंतीवर-“सत्य” हा शब्द दिसला,-तर क्षणभर थांबा.-कदाचित तिथे-माझ्या पावलांची धूळ असेल.-कदाचित एखाद्या जुन्या फोन मधे,-फोल्डरमध्ये-माझा आवाज अजून जिवंत असेल.-कदाचित एखाद्या वाचकाच्या मनात-माझा एखादा प्रश्न-अजूनही धगधगत असेल.-आणि मग स्वतःला विचारा—-“ज्याने आयुष्यभर सत्य शोधले,-त्याच्या स्वतःच्या आयुष्याचे सत्य-आपण कधी शोधले का?”-मी नितीन पवार…-माझ्या हातात-आजही शब्द आहेत.-पण आता-मी शब्दांपेक्षा मोठी गोष्ट शोधत आहे—-अर्थ.-कारण बातमी संपते,-पुस्तक संपते,-लेख संपतो,-काळ बदलतो…-पण माणसाच्या शोधाची-कथा संपत नाही.-मी जाईन.-कदाचित एक दिवस-माझे नावही विसरले जाईल.-सत्यशोधकची पाने-कदाचित धुळीने झाकली जातील.-माझे फोटो-जुन्या फोल्डरमध्ये बंद होतील.-माझ्या आवाजाचे रेकॉर्ड-कदाचित कुणी ऐकणार नाही.-पण जर—-एखादा तरुण-अन्यायाविरुद्ध पहिला प्रश्न विचारेल,-एखादी मुलगी-भीती न बाळगता सत्य बोलेल,-एखादा पत्रकार-दबावाला न झुकता-आपले शब्द जपेल,-एखादा माणूस-अंधश्रद्धेपेक्षा विवेक निवडेल,-तर समजा—-नितीन अजून जिवंत आहे.-माझ्या समाधीवर-फुले नकोत.-माझ्या नावाने-मोठमोठे भाषण नको.-माझ्यासाठी-शोकसभा नको.-फक्त एवढे करा—-जिथे खोटे दिसेल-तिथे प्रश्न विचारा.-जिथे अन्याय दिसेल-तिथे आवाज उठा.-जिथे माणूस हरवेल-तिथे त्याला शोधा.-आणि जेव्हा-सत्य एकटे उभे असेल,-तेव्हा त्याच्या बाजूला-एकटे उभे राहण्याचे धैर्य ठेवा.-कारण—-मी आयुष्यभर-सत्याचा शोध घेतला;-पण माझ्या आयुष्याची-सर्वात मोठी शोकांतिका हीच राहिली—-सत्य मला सापडत गेले,-पण स्वतःला शोधण्यासाठी-माझ्याकडे वेळच उरला नाही.-मी नितीन पवार…-एक नाव.-एक आवाज.-एक प्रवास.-एक अपूर्ण स्वप्न.-आणि शेवटी—-एका सत्यशोधकाची-न संपणारी शोकांतिका.● आणखीन कविता वाचानाशिकच्या बाबांची महा-लीलाबालवधू वेश्या बनल्याची कथा ADVERTISEMENT About The Author Dr.Nitin Pawaradministratorडॉ. नितीन पवार हे सत्यशोधक ब्लॉगचे संस्थापक व संपादक आहेत. ते विविध विषयांवर चिंतन, प्रबोधन व अभ्यासपूर्ण लेखन करतात. See author's posts पोस्टचे नॅव्हिगेशनOsho : ओशो माझे गुरु कसे बनले?